Το δίλημμα που δημιουργείται οταν κανεις ενα τσιγάρο σε μπαλκόνι εκτου ορόφου και φυσώντας καπνό σκέφτεσαι: άλλη μια τζούρα ή ρίχνω το σαλτο να ξεμπερδευω;
Και η εποχή που γεννάει το δίλημμα. Ή το βοηθάει, τελος πάντων, να αποκτήσει έκφραση. Ειμαι πολυ σίγουρος ότι κάπου αλλου δεν ειναι όλα τόσο δύσκολα, ότι οι άνθρωποι δεν περπατάμε σκυμενοι, ότι οι δρόμοι έχουν εκτάσεις και δεν κλείνουν σε κύκλους (αν άλλη μια φορα πάρω βουστροφηδον Τσιμισκη-Μητροπόλεως-Προξένου ψάχνοντας για δουλεια θα χάσω και το λίγο που με εχει μείνει, ορκιζομαι).
Αλλα και ο άνθρωπος που βιώνει το δίλημμα. Μια ύπαρξη που λειτουργεί -και θα λειτουργεί μέχρι νεοτέρας- μονταρισμένη, μπανταρισμένη, σχεδόν ακρωτηριασμένη. Δικαιούμαι λίγο φως; (Το ερωτηματικό ήταν αποτέλεσμα σκέψης, η πρόταση στο μυαλο μου είχε αρχικά μια δυναμική τελεία, μέχρι όμως να τη γράψω η δυναμικότητα είχε φύγει, πήρε δρόμο και η τελεία.).
Το φως. Ως παράσημο επιβίωσης. Αδιάφορα έρχεται ο απο Πάνω (ή Κάτω, ή Θάλασσα ή ό,τι αλλο θέλετε), έκπληκτος σε βλέπει (περίμενε να τα εχεις κακαρώσει ήδη) και λέει “α! Επιβιωσες; Ε, πάρε λίγο φως…”. Σα να λέμε, σκας απρόσκλητος σε σπιτι και δεν έχουν τί να σου βγάλουν και σου βγάζουν χυμό απο το ψυγείο, ανοιγμένο μια βδομάδα, να μυρίζει και λίγο απο τους διάφορους συγκατοίκους του στη συντήρηση. Και εσυ τον μοσχοπίνεις, σα να ήταν Δουμπιά ή Εβιάν ή σκατά-με-φράουλες. Ζώο.
Και ο θυμός. Ο μεγάλος θυμός. Για τη μουσικη που εχει τελειώσει πάνω απο όλα. Για το ότι δεν αγοράζεις πια σιντί (ή δεν τα βρίσκεις αγορασμένα σπιτι), για το θαυμασμό που θαμπωσε στα ματια σου και τον τρίβεις σα θολούς φακούς επαφής, για όλους τους αχρηστους που κοιμούνται το βράδυ ήρεμοι ενώ εσυ ψάχνεις εναλλακτικη στα, δυστυχώς εθιστικά, λέξο. Για τη Μαλβίνα που πέθανε (ναι, εγω εχω νεύρα και για αυτο), για τον Πύργο στην ταρώ, για τη ζέστη και τους κακούς ανθρώπους-που δεν τους πιάνουν οι κατάρες μου να πανε άλιωτοι, σαν αφορισμένοι. Ο θυμός για όλα όσα μου πήρανε για να κάνουν ενα πείραμα. Και σου πήρανε και σένα και το ξέρω. Αλλα σήμερα μιλάω για μένα. Εσυ αύριο και καθε μερα. Σήμερα το βράδυ εγω.
“A friend took this pic in Arizona USA. The meteorologists don’t have a name for it.
Seems to be high energy to be in a Rainbow and a tornado! ”
(source: Council of World Elders)
This is so fucking cool
It’s a check mark — God approves homosexuality!
Υπάρχει ενας θεός που το δέρμα του ειναι μπλε. Κατα τόπους εχει και αλλα χρώματα, σαν ταταού, αλλα κυρίως ειναι μπλε. Το μπλε του Κλάιν. Κανένας δεν τον ξέρει γιατι έπαψαν να τον λατρεύουν πριν παρα πολλά χρονια, πριν την Ιστορία. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι μονο άρχισαν μια μερα να βάφουν βαζα και κούπες μπλε, χωρίς να πολυκαταλαβαίνουν τον λογο, αλλα και αυτών τους περασε μετα απο λίγο. Ο θεός είχε ξεχαστεί ολοσχερώς-ο,τι κι αν έβαζε τους ανθρώπους να κάνουν, δεν υπήρχε περίπτωση να τους κανει να τον θυμηθούν. Επικράνθη.
Σκέφτηκε τότε να αναλυθεί, να δει απο τί ήταν φτιαγμενος. Ανοιξε την κοιλια του με τα χέρια και μέσα είδε μαύρο σκοτάδι, άνοιξε το κεφάλι του πάνω απο νερό και είδε να καθρεφτίζεται νερό πάλι, σκοτεινό νερό. Κάτω απο το δέρμα, οι φλέβες των χεριων του ήταν ζαφειρια στο ενα χέρι και σμαραγδια στο αλλο. Κάτω απο το δέρμα των ποδιών του βρήκε λεπτό πηλο. Στο λαιμό του άστρα-πεντε άστρα. Πέρασε μερικος καιρός που ο θεός καθε βράδυ εκλαιγε, προσπαθώντας να κανει ησυχία. Σα να μπορούσε κανεις να τον ακούσει.
Κάποιο βράδυ διαλύθηκε. Έτσι θέλησε να κανει και έτσι έκανε. Πρώτα έπεσαν κάτω και έσπασαν τα αστέρια του λαιμου, γίνανε χίλια κομμάτια πυρωμενης, φωτεινής πέτρας, μετα τα σμαραγδια και τα ζαφειρια, ο πηλός και το νερό, τελευταίο το σκοτάδι. Ενα ενα έπεφταν όλα θρυμματιζονταν, σκορπουσαν, ανακατευονταν, δημιουργούσαν μικρές, ανησυχες δινες μπλε σκόνης ώσπου το σκοτάδι έπεσε και τα σήκωσε σαν αέρας να τα παει όλα ψηλά, πάνω απο τα σύννεφα, κάτω απο τα αστέρια.
Γεννιούνται άνθρωποι σε όλο τον κοσμο. Οπως πάντα γεννιούνταν. Καλόδεχτοι άνθρωποι, δέχονται τον ήλιο και το φως και τρώνε τους καρπούς φρεσκους χωρίς να ανησυχούν. Κάποτε όμως γεννιούνται και άνθρωποι που αγαπάνε και αυτοι τον ήλιο και το φως αλλα σημάδια πάνω τους δείχνουν ότι δεν τα δέχονται. Στο πόδι τους ψηλα ενα άστρο μένει πάντα λευκό, όσο κι αν ρουφηξουν φως. Αυτοι τις νύχτες βλέπουν τις δινες πάνω απο τα σύννεφα και κάτω απο τα αστέρια και ξέρουν τί σημαίνουν. Κάποτε τις καλούν κιόλας κοντα τους, τις παίρνουν στους πνεύμονές τους. Αυτοι μιλάνε παλιές γλώσσες, αλλα δεν καταλαβαίνουν τίποτα, ξυπνανε με θλιψεις και συχνα αναρωτιούνται, όπως ο μπλε θεός, πώς γίνεται να φωνάζουν και να μην ακούει κανεις.
It seems to me there is something deeply respectful about this contemplation- perhaps the reason is the lack of anthropomorphising, and projecting all of our needs and desires on the poor tree.
Να κανω πράσινα κερια κι αλεξιμνιές λαμπάδες, να τς άφτα να τον γύριζα τον Αδη γύρω γύρω.
